Selflove

Zo blijf je fit: handboek voor de luie thuissporter

Maak van je huis een sportschool. Niet alleen in deze coronatijden, maar ook daarna.
Pinterest LinkedIn Tumblr

Ik sport al jaren thuis. Want sporten is voor mij een solitaire aangelegenheid. Mijn rode hoofd, zweterige lijf, dat hoeft niemand te zien. Tijdens sportschoolklasjes maakte ik wel eens ongecontroleerde bewegingen en gaf mijn buurvrouw dan een onbedoelde pets of ik ging geregeld languit ging liggen omdat ik het allemaal niet aankon: dan voelde ik me enigszins beschaamd. Dus mijn thuis is mijn homegym. Sinds de coronaquarantaine is thuissporten een stuk uitdagender want mijn vriend is nu ook thuis en die slaat mijn gestuntel geregeld gade. Hij is zelf een soort sportgod, schaatste NK’s enzo, en hij rolt geregeld met zijn ogen als hij me ziet zwoegen in de huiskamer. Terwijl ik een zombie wegduw – ja dat is een move – of de baby tiger doe, kijkt hij heel misprijzend. Of, nog erger: hij bekritiseert mijn moves. Als ik als een kikkertje door de huiskamer hups, schreeuwt hij ineens: ‘LAGER! Lager, nee, niet met je rug, met je kont. Je kont naar beneden. KONT! KONT! KONT!’ Dan schiet ik in de lach en komt er van sporten niets meer. Want het gaat al niet van harte, dat sporten, en ik ben bij het minste geringste afgeleid.

Luie sporter
Als enorm onsportief persoon is voldoende lichaamsbeweging krijgen lastig. Op de middelbare school probeerde ik atletiek, maar die lange oranje baan was één eindeloze lijdensweg. Soms nog eens extra bemoeilijkt door ineens opdoemende horden. Lichaams­beweging voelt voor mij tegennatuurlijk. Ik ben in mijn element als ik languit lig, neus in een boek en een pak mergpijpjes binnen handbereik. Jarenlang sportte ik niet, tot ik ging studeren. Ik nam een jaar een sportschoolanbonnement en volgde zes keer een klasje. Daarna ging ik twee keer per week ging hardlopen door het Vondelpark want ik was bang te veranderen in een bierfust. Dit heb ik jaren trouw gedaan. Zonder vooruitgang te boeken, mijn conditie bleef belabberd, ik viel niet af, maar ik kwam ook niet aan. Tijdens het hardlopen – eigenlijk niet echt de juiste benaming, want hard ging ik nooit – ervoer ik geen momenten van euforie, er kwamen nul fijne stofjes vrij. Toen ik verhuisde ging ik nog even door met joggen maar het dichtstbijzijnde park leek wel een scène uit een horrorfilm en als ik daar doorheen sjokte was ik telkens bang om als vermist persoon te eindigen op nationale televisie. Weinig motiverend. Dus ik ging op zoek naar een nieuwe sport. Want ik ben dan wel onsportief en lui, ik vind het ook gênant als ik buiten adem ben na een trap oplopen, ben ook ijdel en droom van strak in badpak dartelen over het strand. En toen gebeurde het. Ik deed de meest fantastische ontdekking voor de onsportieve mens ooit: work-outvideo’s op YouTube. Voor mij het belangrijkste wat digitalisering ooit heeft voortgebracht. Thuis, wanneer ik zin had, kon ik nu sporten. Met behulp van Cassey Ho, mijn persoonlijke fitnesstrainer. Ik heb echt honderden video’s geprobeerd van andere (zelfbenoemde) instructeurs, maar die vond ik saai, te zwaar, te veel herhalingen, ongezellig.

Pat your left buttcheek
Dan Cassey. Zij is een certified fitness instructor. Haar kanaal op YouTube heet Blogilates en heeft bijna 5 miljoen volgers. Ze is gespecialiseerd in pilates, oefeningen om een fit en gestroomlijnd lichaam te krijgen, met focus op je core, met veel stretchen en aandacht  voor je ademhaling. Het beste nieuws: heel veel oefeningen kunnen liggend op de vloer worden gedaan. Cassey heeft een schatlading aan YouTube filmpjes gemaakt en haar lessen zijn afwisselend, ze is motiverend, vrolijk, enthousiast en lijkt het echt te menen. Ze geeft heldere instructies, moedigt aan. En ze praat. De hele tijd. Vind ik in de meeste situaties geen fijne eigenschap maar bij Cassey is het fantastisch. De ene keer babbelt ze over haar nagellak en bloemen, de andere keer gaat ze iets dieper en vertelt ze over menselijke energievreters in je leven. En dat leidt af van de pijn van de exercises. Want pilates is, net zoals andere sporten, onaangenaam. Die spieren kweken zich uit pijn. Maar met Cassey kan ik het aan. Ze lijkt mijn gedachten te kunnen lezen en zegt het juiste op het juiste moment: ‘Don’t you stop, almost there’ – wanneer ik op het punt sta op te geven, ‘Breathe’ – als ik vergeet te ademen door de inspanning. Ik praat ook terug: ‘You can do it, ‘No, I can’t’ hijg ik, Yes you can!’. Als ze na een intensieve butt lift exercise instrueert: ‘Pat your left buttcheek’, dan geef ik mijn linkerbil een goedkeurend klapje. Na afloop van mijn home-work-out ben ik meestal kapot. Maar ook trots. Bijna euforisch. Want ik heb het weer overleefd. En dat gevoel gun ik iedereen. Daarom: doe het ook. Maak van je huis een sportschool. Niet alleen in deze coronatijden, maar ook daarna. Want:

Het is laagdrempelig.
Ik word wakker, moet daar een kwartier van bijkomen want ik kan eigenlijk niet geloven dat ik op moet staan, sleep mezelf naar de huiskamer en zet mijn YouTube afspeellijst aan en zeg Cassey gedag. En na twintig minuten strompel ik door naar de douche. Stel dat ik mezelf naar de sportschool had moeten slepen. De gedachte alleen al vind ik reden genoeg om lekker in bed te blijven liggen.

Je kan zelf de tijd bepalen
Soms heb ik geen tijd – of echt geen zin – en doe ik een video van vijf minuten. En in vijf minuten kan je heel intensief trainen heb ik gemerkt en dit geeft ook voldoening. Dat beetje sporten is in elk geval beter dan niks.

Het is goedkoop
Een paar keer heb ik een sportschoolabonnement gehad. Dat deed ik enkele weken, volgde klasjes en fitnesste, en langzaam maar zeker ging ik steeds minder, voelde me schuldig hierover, maar ik kreeg echt de bibbers van bodypump, klasjes, met een groep mensen in een ruimte die nooit lekker rook. Of fitnessen met apparaten, en mensen die hun zweetkontafdruk niet afveegden. De enige die daarvan afslankte was mijn bankrekening. En nu: ik lig op een vloerkleed in mijn huiskamer, op een fleecedeken en die filmpjes kosten niets.

Niemand die je ziet
Als ik Cassey’s oefeningen doe, zie ik er ook echt belachelijk uit. Al die bewegingen lukken me vaak net niet helemaal. Heeft Cassey gestrekte benen, zijn die van mij gekromd, zegt ze ‘Lie down with control’ donder ik neer als een zak aardappels, doet zij een move als een zeemeermin, lijk ik op een flabberende vis. Maar thuis heb ik geen toeschouwers. Behalve mijn vriend maar die probeer ik te negeren.

Het geeft voldoening
De homegym is altijd open. Ik doe het ’s ochtends want dat is douchetechnisch gezien handig en voelt als een goed begin van de dag. Wat er die dag ook gebeurt, ik heb het gevoel dat ik tenminste een nuttig ding heb gedaan.

Je merkt resultaat
Sinds ik Cassey volg, ben ik één kilo kwijt. Dat klinkt weinig, maar je moet je voorstellen: ik val nooit af, want ik pas mijn eetpatroon niet aan – ik ben een emo-eter dus bij de eerste vorm van stress zet ik mijn tanden in een chocoladereep. En ik ben wel iets strakker geworden. Onder mijn vetrollen voelde ik voorheen nog meer vet, maar nu voel ik harde buikspieren. Ook houd ik sporten beter en langer vol en ben ik niet meer buiten adem na het bestijgen van een trap.

Er zijn ook nadelen.

Het gebonk
Ik woon op 2-hoog en heb een onderbuurvrouw. Die ik ontloop want ik ben bang dat ze zegt dat ik niet zoveel lawaai moet maken. Pilates en stretch video’s zijn geen probleem, maar voor het cardiowerk hups en spring ik wild door de huiskamer. Soms voel ik de vloer trillen. Cassey heeft gelukkig wel apartment friendly workouts.

Als je een oefening verkeerd doet, zegt niemand er iets van
In de meeste sportscholen word je gecorrigeerd als je een oefening verkloot. Cassey kan niet zoals die enge vrouw in ‘The Ring’ door het scherm kruipen om me te corrigeren. Helaas. Ik let goed op haar duidelijke instructies en hoop op het beste,

En niemand die je opzweept als je in de huiskamer in slaap valt
Ik was bezig met een buikspiervideo, pauzeerde want het was veel te zwaar, ging even liggen, en drie kwartier later schrok ik wakker. Probeer sportdutjes te beperken.

Zo begin je

Ik begon met de ‘beginners calendar’ die je vindt op Cassey’s website en vervolgens  kan uitprinten. Daarop staat per dag een video overzicht, 6 dagen per week, vier weken lang. Buik, billen, armen, rug, cardio, alles komt voorbij. Elke dag zette ik een kruis door de dag – dat geeft echt een kickje!-  en voelde me alsof ik een berg had beklommen. En: ik merkte vooruitgang. Work-out-video’s die ik in het begin duizend keer moest stoppen of niet eens kon afmaken, gingen steeds beter.

Wie de beginners calendar heeft voltooid, kan Cassey’s maandkalander uitprinten. Dan moet je zes keer per week dagelijks zo’n 45 minuten sporten. Dat lukt mij niet. Dus ik heb nu zelf een videoschema samengesteld. Mijn streven: drie ochtenden per week sporten, 35-40 minuten per keer. Mijn favoriete video’s van Blogilates:

Fun indoor cardio workout – 5 minuten dansen en huppelen en ik heb niet het idee dat ik aan het sporten ben. Dit is echt mijn favoriet.

Quick sweat cardio beat – Nog een favoriet. Een beetje hupsen, hartslag omhoog en weer wat calorieën verbrandt.

Fat burning ladder for toned thighs and sculpted abs – Deze vind ik echt afzien. Maar daarna ben ik ontzettend trots op mezelf.

5 minute flat abs – Je denkt: vijf minuten, hoe moeilijk kan het zijn? Vertrouw me: de eerste keer dat je deze work-out doet, is de langste vijf minuten van je leven. Ik heb deze zo vaak gedaan en weet precies wat Cassey gaat zeggen.

Fat burn total body focus – Cardio zonder springen.

Booty popping PIIT – Cardio (springen) afgewisseld met oefeningen voor een pronte bips.

Mocht je nou toch geen fan worden van Cassey, probeer dan eens een workout van Keaira LaShae: Zoals Cardio fitness party of Burn to the beat dance intervals: workouts (combi van cardio en hiphop) van rond de 10 minuten. Ik vind haar ook heel fijn.

Wil je nog meer weten over (zelf)liefde? Volg ons dan op Instagram of Facebook.

Beeld: Elly Fairytale / Pexels

Author

Write A Comment